COPD NETWERK LINGEWAARD
#SAMENSTERK

Patiënt Verhalen

Inmiddels hebben zich al veel patiënten aangemeld voor hulp binnen ons multidisciplinaire netwerk, hier leest u zijn of haar eigen verhaal.

Vrouw , 58 jaar, verpleegkundige

Lief zijn voor jezelf 

Leg de lat nou niet te hoog. Rustig aan. Ben eens niet zo streng. Wees toch lief voor jezelf. Bekende uitspraken. Herhaaldelijk hoor ik ze. Is het niet van anderen, dan help ik mezelf hieraan herinneren. Toch kon ik me maar moeilijk bedenken hoe ik lief moest zijn voor mezelf. Hoe doe je dat eigenlijk? Wat moet ik dan doen? Ik heb helemaal geen tijd... Ik woon zowat in mijn hoofd. 

In je hoofd kom je er dus echt niet achter. Voelen, dat is het toverwoord. Voelen wat er in je lichaam gebeurt en wat je nodig hebt. Wat een geluk dat ik afgelopen periode heel veel gevoeld heb in mijn lichaam. Een geluk bij een ongeluk. Opeens heb ik geen tijd meer om proberen lief te zijn voor mezelf. Mijn lichaam heeft die liefde hard nodig om te herstellen. 

Rust, tijd en ruimte. Een wandeling, een boek lezen, het huis opruimen, een middagdutje of gewoon even staren in de leegte. Zo simpel kan het zijn. En toch...  

Die uitstapjes naar mijn lichaam zijn mooi, leerzaam en voelen goed. Maar het huisje in mijn hoofd voelt zo vertrouwd. Hoe simpel het ook is, ook dit moet gewoon geoefend worden.

En dat heb ik vandaag gedaan in mijn hoofd.
Ik wil normale leven terug ,niets hoeven afslaan met de woorden ik kan het nu niet of me te verdedigen.
Gewoon even lekker toeteren op mijn instrument, de natuur in met camera.
Lachen en samen genieten van kleine momenten en vrij te kunnen bewegen wat ik wil,zoals wandelen / fietsen
Gewoon mijn werk doen en mijn verantwoordelijkheid na komen. 

Mijn hart huilt de energie is er niet "De lach", is weg, over mijn grens betekend onwel worden en doodmoe zijn. Dank je dat ik in je fysiotherapie praktijk mag gaan oefenen.
Ik ga voor 100% herstel het zal tijd kosten maar met jullie hulp en liefde en aandacht moet het lukken.




E-mailen
Bellen